“Friendship เพื่อนรัก...รักเพื่อน” ตอนที่ 3

Last updated: May 21, 2016  |  1605 จำนวนผู้เข้าชม  |  Blog

“Friendship เพื่อนรัก...รักเพื่อน” ตอนที่ 3

“เออ...หนูรู้ไหม ว่าไอ้ซันมันมีคนที่ชอบแล้ว”

ประโยคที่หลุดจากปากพี่อายดังก้องอยู่ในใจฉันตลอดทั้งสัปดาห์ และมันยากจริงๆ ที่จะสลัดออกจากหัว ถ้ามันเป็นเพียงการคาดเดาของพี่อาย ฉันคงไม่รู้สึกแย่แบบนี้ แต่ประเด็นคือ เรื่องนี้มีมูล ผู้หญิงที่ถูกพูดถึงเป็นรุ่นน้องที่พี่เป้ คุณครูสอนเกษตร หนึ่งในสมาชิกของกลุ่มรู้จัก เธอชื่อ ลูกปัด เหตุที่ฉันบอกว่าเรื่องนี้มีมูลเพราะลูกปัด เริ่มเข้ามาใกล้ชิดกับกลุ่มเรามากขึ้น บางครั้งเมื่อกลุ่มเรานัดไปทานอะไรกัน พี่เป้ก็จะพาเด็กคนนี้มาด้วย (เรียกว่า “เด็ก” เพราะลูกปัดอ่อนกว่าหลายปี) แต่น่าแปลก ทั้งที่มากับพี่เป้ แต่ลูกปัดดูให้ความสนใจในการพูดคุยกับพี่ซันมากกว่า




วันหยุดสุดสัปดาห์ วันที่ฉันจะได้ผ่อนคลายสมองอย่างเต็มที่หลังจากที่สะสมความเครียดจากการงานมาสักระยะ ฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากพี่ซัน ชวนไปออกกำลังกายด้วยการเล่นแบดมินตัน ซึ่งนับเป็นกีฬาโปรดของพวกเราในกลุ่ม วินาทีแรกฉันดีใจมาก แต่แล้วอะไรบางอย่างก็ดลใจให้ถามพี่ซันว่า ใครไปออกกำลังกายด้วยบ้าง




“ก็มีเพื่อนพี่อีกสองคน หนูไม่เคยเจอหรอก แต่เดี๋ยวแนะนำให้รู้จักได้ แล้วก็มีลูกปัด”




ชื่อของลูกปัดทำให้ฉันรู้สึกอยากปฏิเสธขึ้นมา แต่เพราะรับปากพี่ซันไปแล้ว อีกอย่างฉันก็อยากออกกำลังกายด้วย พวกเราจึงนัดพบกันที่สปอร์ตคลับแห่งหนึ่ง บรรยากาศในการดวลแบด ค่อนข้างมีเสียงหัวเราะ เพราะทั้งลูกปัดและพี่ซันนิสัยคล้ายกันอย่างหนึ่งคือ เป็นพวกสร้างสีสัน ใช้เวลาเพียงไม่นาน ลูกปัดก็คุ้นเคยกับเพื่อนของพี่ซันราวกับรู้จักกันมานาน โดยหลังจากออกกำลังกายเสร็จ พี่ซันชวนทั้งฉันและลูกปัดไปนั่งร้านนมริมหาดบางแสน แต่ลูกปัดปฏิเสธ ฉันจึงกลายเป็นคนที่ได้ไปกับพี่ซันและเพื่อนของเขาแทน




ฉันคิดว่าสถานการณ์จะดีขึ้น แต่เปล่าเลย มันกลับแย่ลง เพราะเพื่อนของพี่ซันพากันแซวพี่ซันเรื่องลูกปัด โดยประโยคที่ทำให้ฉันถึงกับลืมเก็บอาการคือ




“น้องลูกปัดคนนี้ล่ะสิ ที่แกเคยพูดถึงว่าแกชอบเขา ตัวจริงน่ารักนี่หว่า อย่าปล่อยไปง่ายๆ นะ หนูก็เชียร์ให้สองคนนี้ลงเอยกันเหมือนกันใช่ไหม”




ท้ายประโยคเพื่อนของพี่ซันหันมาถามฉัน แต่เป็นคำถามที่ไม่เชิงว่าต้องการคำตอบจริงจัง เพราะหลังจากนั้นก็หันไปคุยเรื่องอื่นกันต่อ มีเพียงพี่ซันที่หันมามองฉันตรงๆ และเชื่อว่าคงได้เห็นสีหน้าของฉัน เขาไม่ได้พูดอะไรอีก กระทั่งขากลับ พี่ซันแวะมาส่งฉันที่หอ แต่แทนที่จะปล่อยให้ฉันกลับขึ้นหอ เขากลับถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของฉัน เพราะเข้าใจว่าฉันมีเรื่องเครียด ความใส่ใจ เป็นห่วงเป็นใย ทำให้ฉันต้องอดกลั้นความรู้สึกอยู่เงียบๆ พยายามบอกตัวเองว่า คนที่เขาชอบคือ ลูกปัด แต่สิ่งที่ทำให้ฟางเส้นสุดท้ายขาดลง นอกจากอาการเหนื่อยล้าทั้งทางกายและทางใจของฉันแล้ว ยังมีมือของเขาที่ยื่นมาลูบหัวของฉันอีก ฉันจึงเบรกคำพูดและการกระทำทั้งหมดของเขาด้วยคำสั้นๆ ว่า “รำคาญ”




บรรยากาศระหว่างเราดูเหมือนจะเงียบไปอึดใจ นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันมาที่ฉันสัมผัสได้ถึงอารมณ์คุกรุ่นของพี่ซัน ฉันเองก็นึกเสียใจที่ใช้คำพูดไม่ดี แต่เวลามันย้อนกลับมาไม่ได้อีกแล้ว สุดท้ายพี่ซันจึงเอ่ยคำขอโทษออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถ ทิ้งให้ฉันยืนอยู่เพียงลำพังพร้อมความรู้สึกว่า...ได้สูญเสียคนที่เป็นทั้ง “เพื่อน” และ “คนที่แอบรัก” ไปแล้ว




(จบตอนที่ 3)